چرا راه رفتن با افزایش سن سختتر میشود؟
اطلاعات آنلاین به نقل از نیوز مدیکال ـ با افزایش سن، به نظر میرسد بدن کارایی راه رفتن را فدای ثبات میکند. افراد مسن با هر قدم، مچ پا را بیشتر سفت میکنند که ممکن است به جلوگیری از زمین خوردن کمک...
اطلاعات آنلاین به نقل از نیوز مدیکال ـ با افزایش سن، به نظر میرسد بدن کارایی راه رفتن را فدای ثبات میکند. افراد مسن با هر قدم، مچ پا را بیشتر سفت میکنند که ممکن است به جلوگیری از زمین خوردن کمک کند، اما همچنین عضلات را مجبور به کار سختتر میکند و در عین حال حرکت رو به جلوی کمتری ایجاد میکند. این امر منجر به گامهای کوتاهتر، راه رفتن آهستهتر و خستگی سریعتر میشود. تمریناتی که تعادل، هماهنگی و قدرت ساق پا را هدف قرار میدهند، میتوانند به حفظ تحرک کمک کنند.
در پژوهشی که توسط محققان دانشگاه فلیندرز و دانشگاه کانبرا در استرالیا انجام شده است، نشان می دهد که پیری با استراتژی پیادهروی “اولویت با ایمنی” مرتبط است. این رویکرد بر ثبات به جای سرعت و کارایی انرژی تأکید دارد و به توضیح این که چرا افراد مسن ممکن است سریعتر خسته شوند و همچنین با خطر بیشتری برای زمین خوردن مواجه شوند، کمک میکند.
چگونه مچ پا با افزایش سن تغییر میکند؟
دکتر «کدی لیندسی»، پژوهشگر اصلی و متخصص فناوری ورزش و تمرین، میگوید: “مچ پا برای حفظ تعادل و در عین حال کمک به حرکت بدن به جلو ضروری است. با افزایش سن، بدن شروع به ترجیح ثبات بر کارایی میکند. این به ما کمک میکند تا صاف بایستیم، اما همچنین باعث میشود راه رفتن به تلاش بیشتری نیاز داشته باشد.”
محققان دریافتند که افراد مسنتر بیشتر احتمال دارد که عضلات مخالف اطراف مچ پا را هم زمان فعال کنند. این الگو به عنوان انقباض همزمان شناخته میشود. این امر باعث میشود مفصل مچ پا سفتتر شود و هنگام تماس پا با زمین، پایداری را بهبود بخشد.
با این حال، دکتر لیندسی میگوید که این کار هزینهای دارد و سفت شدن مفصل، راه رفتن را ایمنتر میکند، اما همچنین به این معنی است که عضلات بدون ایجاد حرکت رو به جلو، سختتر کار میکنند.
استراتژی اولویت ایمنی برای پیادهروی
«مارتن ایمینک»، دانشیار همکار، میگوید: “یافتهها به تغییر گستردهتری در نحوه مدیریت حرکت بدن با افزایش سن اشاره دارند. سیستم عصبی رویکرد اولویت ایمنی را اتخاذ میکند و با ترجیح ثبات بر عملکرد، تغییرات مرتبط با سن را جبران میکند.”
این تغییرات همچنین میتوانند خستگی را افزایش داده و پیادهروی در مسافتهای طولانیتر را چالشبرانگیزتر کنند؛ در حالی که توانایی بهبودی از زمین خوردن یا لغزش را کاهش میدهند که یک عامل کلیدی در زمین خوردن در میان سالمندان است.
حتی تغییرات تدریجی نیز میتوانند بر اعتماد به نفس و استقلال تأثیر بگذارند و افراد ممکن است متوجه شوند که سریعتر خسته میشوند یا احساس میکنند ثبات کمتری دارند، به خصوص در زمینهای ناهموار.
ورزش ممکن است به حفظ تحرک کمک کند
این یافتهها همچنین راههای ممکنی را برای کمک به افراد برای حفظ تحرک با افزایش سن پیشنهاد میکنند. محققان میگویند برنامههای ورزشی به جای تمرکز صرف بر تقویت قدرت، باید بر تعادل و هماهنگی نیز تأکید داشته باشند و در عین حال به نحوه همکاری عضلات مختلف در طول هر قدم توجه کنند.
اقدامات سادهای میتواند تفاوت ایجاد کند، از جمله فعالیت بدنی منظم، تمرینات تعادلی مانند تای چی، تقویت عضلات ساق پا و فعالیتهایی که هماهنگی را به چالش میکشند.
فعال ماندن یکی از مهمترین کارهایی است که افراد میتوانند انجام دهند و تمرینات کوچک و مداوم میتواند کمک کند تا برای مدت طولانیتری اعتماد به نفس، تحرک و استقلال خود را حفظ کرد.
محققان امیدوارند که این یافتهها بتواند به بهبود استراتژیهای پیشگیری و توانبخشی طراحی شده برای کاهش زمین خوردن و حمایت از پیری سالم کمک کند.