روایت بیطرفانه از بازی تاریخی مارادونا مقابل انگلیس در مستند «مسابقه»
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این دو فیلمساز آرژانتینی برای به تصویر کشیدن دیدار معروف یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ میان آرژانتین و انگلیس، به جای بسنده کردن به مرور صحنههای مشهور...
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، این دو فیلمساز آرژانتینی برای به تصویر کشیدن دیدار معروف یکچهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ میان آرژانتین و انگلیس، به جای بسنده کردن به مرور صحنههای مشهور دیهگو مارادونا، ساختار مستند خود را بر پایه جستوجوی بیطرفی و پیوند دادن ورزش به بسترهای عمیق تاریخی بنا کردهاند.
چالش اصلی کابرال و فرانکو به عنوان دو کارگردان آرژانتینی، حفظ توازن در روایت مسابقهای بوده که تنها چهار سال پس از جنگ فالکلند برگزار شد. آنها برای رسیدن به این هدف و پرهیز از جانبداری ملی، از همان عنوانبندی آغازین با طرح پرسشی فلسفی («یک مسابقه چه زمانی آغاز میشود؟ چه زمانی به پایان میرسد؟») لحن متفکرانه فیلم را تعیین میکنند. کارگردانان دامنه پژوهش و روایت خود را از مستطیل سبز فراتر برده و با گنجاندن مصاحبههایی با سربازان هر دو سوی خط مقدم جنگ فالکلند، تلاش کردهاند زوایای پنهان تنش میان دو کشور را با نگاهی منصفانه و انسانی کنار هم قرار دهند.
ساختار روایی مستند بر پایه گرد هم آوردن بازیکنان کلیدی هر دو تیم شکل گرفته است. فیلمسازان با قرار دادن ستارههایی چون گری لینهکر، پیتر شیلتون و جان بارنز در برابر خورخه والدانو، خورخه بوروچاگا و خولیو اولارتیکوئچهآ، فضایی صمیمی برای بازگویی خاطرات ایجاد کردهاند. این شیوه کارگردانی باعث شده جزئیات بکر و پشتپردهای همچون دفن آبنبات در چمن ورزشگاه یا تهیه شتابزده پیراهنهای سرمهای براق آرژانتین در فاصله ۲۴ ساعت تا شروع بازی، به شکلی زنده و ملموس در روایت تنیده شوند.
علاوه بر این، کابرال و فرانکو با استفاده از آرشیوهای تاریخی متنوع—از اسناد قرن هجدهمی جزایر فالکلند و تصاویر جام جهانی ۱۹۶۶ گرفته تا کنسرت گروه کوئین در آمریکای جنوبی—تدوینی چندلایه خلق کردهاند که بازی ۱۹۸۶ را نقطه اوج یک کشمکش طولانی نشان میدهد. اگرچه جای خالی پرداخت عمیقتر به فضای دیکتاتوری نظامی آرژانتین در ساختار فیلم احساس میشود، اما انتخاب پایانبندی اثر از سوی کارگردانان، یعنی ثبت یک رقابت دوستانه فوتبالدستی میان حریفان دیروز، به خوبی نشان میدهد که هدف اصلی این پروژه سینمایی نه نبش قبر کینههای قدیمی، بلکه رسیدن به زبان مشترک و آشتی بوده است.