این مرزهای عزیز

ارمغان زمان‌فشمی

کسانی را می‌شناسم که معتقدند مرز جغرافیایی، بی‌معناست. آن‌ها می‌گویند: «وطن من جایی است که در آن رفاه و  آرامش داشته باشم. این که به صرف به دنیا آمدن در یک جغرافیای خاص، آن را متفاوت از بقیه دنیا فرض کنم معنا ندارد. به هیچ چیز نباید تعصب داشت.» 

با این تعریف، «عِرق ملی» از نظر آنها بی‌معناست. آن‌ها خوشبختی را  در هرجای جهان که امکان‌پذیر باشد جستجو می‌کنند و در بند ماندن و ساختن نیستند؛ درحالی که مردم هرجای دنیا که امروز مرفه و آرام است، روزگاری درگیر ساختن رفاه و آرامش امروز خود بوده‌اند و کشوری وجود ندارد که بدون زحمت مردمانش، پیشرفت کرده باشد. 

این گروه از آدم‌ها کسانی را که قلبشان برای مفهومی به‌نام «وطن» می‌تپد، درک نمی‌کنند و حتی گاهی از کشور خود که به دلیل مشکلات گوناگون، فرصت‌های زندگیشان را سوزانده است بد می‌گویند. اما نقطه‌ای وجود دارد که بسیاری از آنها به چالش کشیده می‌شوند: جام جهانی فوتبال! 

هنگامی که داور، در سوت آغاز مسابقه می‌دمد و بازی در مستطیل سبز جریان پیدا می‎کند، تقریبا همه هیجان‌زده می‌شوند و به طرفداری از تیم کشورشان پای تماشای مسابقه می‌نشینند. این، دقیقا همان تعریف «عرق ملی» است! 

عرق یعنی هوادار هر طرف که هستی، فارغ از این که چقدر حق دارد و چقدر توانمندتر است، خواهان برد آن طرف باشی. اگر فلان تیم را دوست داری، حتی بعد از باخت آن، دست از طرفداری برنمی‌داری و آرزو می‌کنی دفعه بعد، برنده باشد. 

با همین نگاه، اگر کشورت را دوست داری، با وجود همه مشکلات، دست از وطن‌پرستی برنمی‌داری و به آینده‌اش امیدوار می‌مانی. 

شاید فوتبال و سیاست، شباهت‌های دیگری هم با یکدیگر داشته باشند اما مهم‌ترینشان، بیدار کردن «عرق ملی» آدم‌هاست. این مفهوم واقعا وجود دارد و انکار آن، چیزی از  ارزش‌هایش کم نمی‌کند. 

این موضوع را هم ما درک می‌کنیم که درون این مرزهای عزیز زندگی می‌کنیم و دلمان برای این تکه از جغرافیای جهان می‌تپد، هم ایرانیانی که در گوشه‌وکنار دنیا به امید روزی نشسته‌اند که به وطنشان برگردند… و حتی همان کسانی که وانمود می‌کنند «وطن» را در جای دیگری پیدا کرده‌اند اما هنوز با شنیدن نام «ایران» نبضشان تندتر می‌زند.