از مشهد تا ناگویا؛ دختر دهه هشتادی روی سکوی آسیا

به گزارش اطلاعات آنلاین، برای ریحانه کریمی، وزنه‌برداری از یک سالن تمرین در مشهد شروع شد؛ از همان روزهایی که هنوز نامش برای خیلی‌ها آشنا نبود و رسیدن به یک سکوی آسیایی بیشتر شبیه یک آرزو بود تا هدفی نزدیک. حالا اما چند سال گذشته و نام این دختر مشهدی در میان مدال‌آوران ورزش ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا قرار گرفته است.

ریحانه ۲۲ ساله که متولد سال ۸۴ است ورزش را با جودو آغاز کرده بود، بعد از تغییر مسیر ورزشی‌اش به وزنه‌برداری روی آورد. انتخابی که خیلی زود جدی شد. تمرین‌های سخت و حضور در اردوهای تیم ملی، او را از فضای مسابقات داخلی به رقابت‌های بین‌المللی رساند؛ مسیری که برای یک وزنه‌بردار جوان، پر از روزهای سخت و آزمون‌های جدی است.

در سال‌های اخیر، کریمی آرام‌آرام خودش را در جمع چهره‌های آینده‌دار وزنه‌برداری زنان ایران جا انداخت. مدال‌های رده‌های پایه آسیا، حضور در مسابقات جهانی و تجربه بازی‌های آسیایی هانگژو بخشی از این مسیر بود. در هانگژو، نتیجه آن چیزی نبود که خودش و کادر فنی انتظار داشتند، اما همان تجربه تلخ هم بخشی از راهی شد که او را برای مسابقات بعدی آماده‌تر کرد.

کریمی در ادامه مسیر، در مسابقات جوانان آسیا نیز روی سکو رفت و در رقابت‌های بین‌المللی مختلف، رکوردهایش را بالا برد. او در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ریاض هم دو مدال برنز به دست آورد؛ نتیجه‌ای که نشان می‌داد فاصله او با سکوهای مهم بزرگسالان روزبه‌روز کمتر می‌شود.

ناگویا اما صحنه مهم‌تری برای کریمی بود.

در رقابت‌های وزنه‌برداری دسته ۷۷ کیلوگرم دختران بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶، نماینده ایران در میان مدعیان این وزن به روی تخته رفت. مسابقه‌ای که برای او فقط یک حضور دیگر در یک میدان بزرگ نبود؛ فرصتی بود برای اینکه نشان دهد سال‌های تمرین و تجربه‌اندوزی، حالا به ثمر نشسته است.

در پایان رقابت، کریمی مجموع ۲۴۳ کیلوگرم را ثبت کرد و در جایگاه سوم ایستاد. نتیجه‌ای که برای او مدال برنز بازی‌های آسیایی ناگویا را به همراه داشت.

این مدال برای مشهد هم خبر خوبی بود. شهری که سال‌هاست ورزشکاران زیادی را راهی میدان‌های ملی و بین‌المللی کرده، حالا یک دختر وزنه‌بردار را روی سکوی بازی‌های آسیایی می‌بیند؛ ورزشکاری که بخش مهمی از مسیر رشدش را در همین شهر آغاز کرده است.

شاید برای خیلی‌ها عدد ۲۴۳ فقط یک عدد روی تابلو باشد، اما پشت این عدد، ساعت‌های زیادی تمرین و روزهایی قرار دارد که کسی جز خود ورزشکار و مربیانش از سختی آنها خبر ندارد. وزنه‌برداری رشته‌ای نیست که بتوان در آن با شانس روی سکو رفت. هر کیلوگرم، حاصل هفته‌ها و ماه‌ها تمرین است.

ریحانه کریمی حالا مدال برنز ناگویا را به کارنامه‌اش اضافه کرده؛ مدالی که می‌تواند نقطه مهمی در مسیر حرفه‌ای او باشد. برای دختر مشهدی، راه هنوز ادامه دارد و شاید این بار، هدف از سکوی سوم، رسیدن به جایی بالاتر باشد.

در ورزش قهرمانی، بعضی مدال‌ها فقط یک نتیجه نیستند؛ نشانه‌اند. نشانه اینکه یک مسیر درست طی شده و می‌توان برای قدم بعدی امیدوار بود. برنز ناگویا برای کریمی شاید همین معنا را داشته باشد؛ یک ایستگاه مهم در راهی که از مشهد آغاز شد و هنوز پایانش معلوم نیست.