آقازادگی و شعار مبارزه با ویژه‌خواری به نام عدالت
به گزارش مشرق و به نقل از گزارشِ هنر، آقازادگی از آن دست پدیده‌هایی است که نامش به‌تنهایی می‌تواند مجموعه‌ای از پرسش‌های جدی درباره عدالت، شایسته‌سالاری و اعتماد عمومی را به ذهن بیاورد. مسئله فقط...
به گزارش مشرق و به نقل از گزارشِ هنر، آقازادگی از آن دست پدیده‌هایی است که نامش به‌تنهایی می‌تواند مجموعه‌ای از پرسش‌های جدی درباره عدالت، شایسته‌سالاری و اعتماد عمومی را به ذهن بیاورد. مسئله فقط برخورداری فرزندان و نزدیکان صاحبان قدرت از امکانات بیشتر نیست؛ موضوع اصلی، تبدیل موقعیت خانوادگی به امتیازی است که دیگران از آن محروم‌اند. در چنین شرایطی، آنچه باید بر پایه توانایی، تخصص و شایستگی به دست آید، ممکن است به امتیازی وابسته به نام خانوادگی و ارتباطات سیاسی تبدیل شود.
کتاب رجال‌زادگی: زمینه‌ها، عوامل و راهبردهای پیشگیری نوشته علی ذوعلم که توسط سازمان انتشارات پژوهشگاه منتشر شده، به بررسی این پدیده اجتماعی و پیامدهای آن می‌پردازد. اهمیت موضوع در جامعه ایران، به‌ویژه از آن جهت است که انقلاب اسلامی با شعارهایی مانند عدالت، مبارزه با تبعیض و مقابله با امتیازهای موروثی شکل گرفت. از این منظر، آقازادگی تنها یک تخلف فردی یا مسئله مربوط به رفتار برخی خانواده‌های صاحب نفوذ نیست؛ این پدیده در صورت گسترش، می‌تواند با آرمان‌هایی تعارض پیدا کند که مشروعیت اجتماعی نظام سیاسی به آنها گره خورده است.
معرفی این کتاب فرصتی برای بازخوانی یکی از حساس‌ترین مسائل حکمرانی در ایران است؛ مسئله‌ای که در نقطه تلاقی اخلاق عمومی، ساختار قدرت، روابط خانوادگی و سازوکارهای نظارتی قرار دارد. بررسی آقازادگی بدون توجه به این ابعاد، خطر فروکاستن یک مسئله ساختاری به چند نمونه جنجالی و محدود را در پی دارد.
از رابطه خانوادگی تا امتیاز اجتماعی
رجال‌زادگی عنوانی است که نویسنده برای پرداختن به پدیده‌ای به کار برده که در ادبیات عمومی جامعه بیشتر با نام آقازادگی شناخته می‌شود. این مفهوم به برخورداری احتمالی فرزندان و نزدیکان صاحبان مناصب سیاسی، اقتصادی و اجتماعی از فرصت‌هایی اشاره دارد که دسترسی به آنها برای دیگران دشوارتر است.
البته برخورداری از خانواده‌ای شناخته‌شده یا داشتن ارتباطات اجتماعی به‌خودی‌خود نشانه فساد نیست. بسیاری از فرزندان شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی ممکن است مسیر حرفه‌ای خود را بر اساس تخصص، تلاش و توانایی‌های شخصی طی کنند و هیچ مطالبه‌ای برای دریافت امتیاز ویژه نداشته باشند. بنابراین، قضاوت درباره افراد صرفاً بر مبنای نسبت خانوادگی، نه منصفانه است و نه کمکی به حل مسئله میکند.
مرز اصلی میان ارتباطات طبیعی اجتماعی و آقازادگی مسئله‌ساز، جایی شکل می‌گیرد که رابطه خانوادگی جای معیارهای عمومی را بگیرد. هنگامی که دسترسی به فرصت‌های شغلی، قراردادهای اقتصادی، موقعیت‌های مدیریتی یا منابع عمومی بیش از آنکه تابع صلاحیت حرفه‌ای باشد، به نزدیکی با صاحبان قدرت وابسته شود، زمینه شکل‌گیری تبعیض فراهم می‌شود.
در چنین وضعیتی، مسئله تنها برخورداری یک فرد از امتیاز نیست؛ فرصت‌های دیگران نیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. فردی که بدون برخورداری از روابط سیاسی یا خانوادگی، سال‌ها برای کسب دانش و تجربه تلاش کرده است، ممکن است در رقابت با کسی قرار بگیرد که از ابتدا به شبکه‌ای از ارتباطات و امکانات دسترسی دارد. نتیجه این وضعیت، تضعیف احساس برابری در برابر قانون و کاهش اعتماد به سازوکارهای انتخاب و انتصاب است.
از این منظر، مفهوم رجال‌زادگی را باید فراتر از یک عنوان رسانه‌ای بررسی کرد. این پدیده هنگامی به مسئله‌ای عمومی تبدیل می‌شود که امتیازهای ناشی از روابط شخصی، در برابر قواعد مشترک جامعه قرار بگیرد.
تعارض با آرمان عدالت
یکی از محورهای مهم در بررسی آقازادگی، نسبت آن با آرمان‌های انقلاب اسلامی است. عدالت در این منظومه فکری، صرفاً به معنای توزیع منابع یا حمایت از گروه‌های محروم نیست؛ عدالت مستلزم آن است که افراد در دسترسی به فرصت‌ها، برخورداری از حقوق عمومی و امکان پیشرفت، با تبعیض ناروا روبه‌رو نباشند.
آقازادگی در شکل مسئله‌ساز خود، این اصل را با چالش مواجه میکند. اگر موقعیت خانوادگی بتواند درهای بسته را برای گروهی باز کند و برای دیگران مانع بسازد، شایستگی از جایگاه معیار اصلی فاصله می‌گیرد. در این شرایط، عدالت از یک اصل عمومی به شعاری تبدیل می‌شود که تحقق آن در تجربه روزمره مردم کمتر دیده می‌شود.
این تعارض از آن جهت جدی‌تر است که انتظار جامعه از مسئولان و خانواده‌های آنان، با انتظاری که از سایر شهروندان وجود دارد، یکسان نیست. کسانی که مسئولیت عمومی را بر عهده می‌گیرند، باید در برابر منابع و فرصت‌هایی که در اختیار دارند، پاسخ‌گویی بیشتری نشان دهند. این مسئولیت تنها به عملکرد شخص صاحب منصب محدود نمی‌شود؛ نحوه استفاده نزدیکان او از ارتباطات و موقعیت اجتماعی نیز می‌تواند بر ار زیابی عمومی از سلامت نظام اداری اثر بگذارد.
البته مسئولیت اخلاقی و قانونی باید متناسب با رفتار هر فرد تعیین شود. نسبت خانوادگی به‌تنهایی نمی‌تواند مبنای اتهام قرار گیرد، همان‌طور که انتساب به یک خانواده شناخته‌شده نباید به مصونیت از نظارت بینجامد. اصل اساسی، یکسان بودن معیارهای قانونی و حرفه‌ای برای همه افراد است.
کتاب علی ذوعلم با قرار دادن رجال‌زادگی در چارچوب یک مسئله اجتماعی، زمینه توجه به همین تمایز را فراهم میکند؛ تمایز میان احترام به حقوق افراد و مقابله با امتیازهایی که بر پایه نفوذ و دسترسی نابرابر شکل می‌گیرند.
فساد همیشه با تخلف آشکار آغاز نمی‌شود
یکی از دشواری‌های مقابله با ویژه‌خواری، این است که همه شکل‌های آن الزاماً در قالب تخلفی آشکار و قابل پیگیری ظاهر نمی‌شوند. گاهی مسئله از جایی آغاز می‌شود که یک رابطه شخصی، تصمیمی اداری را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ گاهی نیز دسترسی نابرابر به اطلاعات، فرصت‌های اقتصادی یا حلقه‌های تصمیم‌گیری، امکان رقابت برابر را از میان می‌برد.
در این وضعیت، ممکن است در ظاهر همه مراحل قانونی طی شده باشد، اما پرسش اصلی همچنان باقی بماند: آیا فرصت مورد نظر از مسیر رقابتی منصفانه به دست آمده است؟ آیا معیارهای انتخاب از پیش مشخص بوده‌اند؟ آیا افراد واجد صلاحیت امکان حضور برابر داشته‌اند؟ آیا تصمیم‌گیرندگان از تعارض منافع احتمالی فاصله گرفته‌اند؟
پاسخ به این پرسش‌ها نیازمند سازوکارهای شفاف و قابل ارزیابی است. بدون چنین سازوکارهایی، تشخیص مرز میان استفاده مشروع از فرصت‌ها و بهره‌برداری از نفوذ شخصی دشوار می‌شود. همین ابهام می‌تواند زمینه بدبینی عمومی را گسترش دهد؛ به‌خصوص زمانی که اطلاعات کافی درباره نحوه واگذاری امتیازها و فرایند تصمیم‌گیری در دسترس نباشد.
از سوی دیگر، تمرکز صرف بر تخلفات آشکار نیز ممکن است بخش مهمی از مسئله را نادیده بگیرد. فساد اداری گاهی نتیجه مجموعه‌ای از تصمیم‌های کوچک، روابط غیررسمی و رویه‌های نادرست است که در کنار یکدیگر، فرصت‌های عمومی را به امتیازهای محدود تبدیل می‌کنند. اصلاح چنین وضعیتی به بررسی ساختارها و رویه‌ها نیاز دارد، نه فقط برخورد با چند فرد.
در این چارچوب، عنوان کتاب رجال‌زادگی: زمینه‌ها، عوامل و راهبردهای پیشگیری اهمیت پیدا میکند. توجه هم‌زمان به زمینه‌ها، عوامل و راهبردهای پیشگیری، دست‌کم در سطح عنوان و صورت‌بندی مسئله، نشان می‌دهد که بحث آقازادگی را می‌توان در سه سطح به هم پیوسته بررسی کرد: شرایط شکل‌گیری، سازوکارهای تداوم و راه‌های جلوگیری از گسترش آن.
شبکه‌های قدرت و بازتولید امتیاز
قدرت سیاسی و اقتصادی معمولاً فقط در محدوده یک منصب یا سازمان باقی نمی‌ماند. صاحبان موقعیت‌های اثرگذار ممکن است به شبکه‌ای از روابط حرفه‌ای، اجتماعی و اقتصادی دسترسی داشته باشند. وجود این روابط به‌خودی‌خود غیرطبیعی نیست؛ بسیاری از فعالیت‌های اجتماعی و اقتصادی بر پایه اعتماد و ارتباط شکل می‌گیرند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که شبکه ارتباطات به مسیری برای دور زدن ضوابط عمومی تبدیل شود.
در چنین شرایطی، امتیاز می‌تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود؛ نه لزوماً از طریق ارث رسمی، بلکه با انتقال فرصت‌ها، اطلاعات، ارتباطات و امکان دسترسی به مراکز تصمیم‌گیری. فردی که در چنین محیطی رشد میکند، ممکن است از امکاناتی برخوردار باشد که دیگران برای دستیابی به آنها باید مسیر دشوارتر و طولانی‌تری را طی کنند.
این تفاوت زمانی نگران‌کننده می‌شود که به ساختاری پایدار تبدیل شود و امکان رقابت منصفانه را محدود کند. در این حالت، موفقیت اجتماعی بیش از اندازه به جایگاه خانوادگی وابسته می‌شود و نقش تلاش فردی، دانش و شایستگی کاهش می‌یابد.
پیامد چنین روندی تنها محدود به کسانی نیست که از فرصت‌ها محروم مانده‌اند. سازمان‌ها نیز ممکن است از حضور نیروهای توانمند بی‌بهره بمانند. هنگامی که انتخاب مدیران و متخصصان تحت تأثیر روابط غیرحرفه‌ای قرار بگیرد، کیفیت تصمیم‌گیری و کارآمدی نهادها آسیب می‌بیند. بنابراین، مقابله با رجال‌زادگی علاوه بر وجه اخلاقی و عدالت‌خواهانه، با مسئله کارآمدی نظام اداری و اقتصادی نیز ارتباط دارد.
در این میان، نباید همه فرزندان مسئولان را در یک گروه قرار داد. چنین تعمیمی هم از نظر اخلاقی نادرست است و هم تحلیل اجتماعی را به حاشیه می‌برد. معیار اصلی باید رفتار قابل سنجش، نحوه کسب امتیاز و میزان پایبندی به قواعد عمومی باشد. نقد آقازادگی زمانی اعتبار پیدا میکند که به جای داوری درباره خانواده‌ها، بر سازوکارهای تولید و توزیع امتیاز متمرکز شود.
هزینه اجتماعی ویژه‌خوارن
یکی از مهم‌ترین پیامدهای آقازادگی، آسیب به اعتماد عمومی است. اعتماد اجتماعی زمانی تقویت می‌شود که مردم احساس کنند قواعد رسمی درباره همه افراد اجرا می‌شود و برخورداری از موقعیت خانوادگی، راهی برای عبور از قانون نیست. در مقابل، تصور رواج امتیازهای ویژه می‌تواند این باور را ایجاد کند که مسیر پیشرفت برای همه یکسان نیست.
این تصور حتی در مواردی که با اطلاعات ناقص یا شایعات همراه باشد، می‌تواند آثار منفی بر افکار عمومی بگذارد. به همین دلیل، شفافیت در عملکرد نهادها و اطلاع‌رسانی دقیق درباره تصمیم‌های حساس اهمیت زیادی دارد. پنهان ماندن اطلاعات، فضای لازم را برای گسترش گمانه‌زنی فراهم میکند و فاصله میان مردم و نهادهای مسئول را افزایش می‌دهد.
از سوی دیگر، اگر نمونه‌های مستند ویژه‌خواری بدون رسیدگی روشن باقی بمانند، احساس تبعیض تقویت خواهد شد. جامعه در چنین وضعیتی ممکن است به این نتیجه برسد که هزینه تخلف برای افراد برخوردار از نفوذ کمتر است. این برداشت، حتی اگر درباره همه موارد درست نباشد، می‌تواند به اعتبار نهادهای عمومی آسیب بزند.
پیامد دیگر، کاهش انگیزه نیروهای متخصص و جوان است. فردی که احساس کند پیشرفت بیش از آنکه به توانایی و تلاش وابسته باشد، به روابط خانوادگی و دسترسی به قدرت بستگی دارد، ممکن است امید کمتری به رقابت سالم داشته باشد. چنین وضعیتی می‌تواند به بی‌اعتمادی، کناره‌گیری نیروهای توانمند یا کاهش مشارکت آنان در فعالیت‌های عمومی منجر شود.
در نتیجه، مقابله با رجال‌زادگی تنها دفاع از حقوق کسانی نیست که از یک فرصت محروم شده‌اند؛ این اقدام با حفظ سرمایه اجتماعی و تقویت امید به امکان پیشرفت نیز ارتباط دارد. جامعه‌ای که در آن مسیرهای رشد روشن و معیارهای انتخاب قابل ارزیابی باشند، ظرفیت بیشتری برای جذب استعدادها و حفظ اعتماد عمومی خواهد داشت.
قانون شفاف، نظارت مؤثر
پیشگیری از آقازادگی بدون اصلاح سازوکارهای اداری و اقتصادی امکان‌پذیر نیست. تأکید اخلاقی بر پرهیز از ویژه‌خواری اهمیت دارد، اما برای جلوگیری از تبدیل روابط شخصی به امتیاز عمومی کافی نیست. قواعد روشن، نظارت مستقل و امکان پیگیری تصمیم‌ها باید در کنار مسئولیت‌پذیری فردی قرار بگیرند.
یکی از راه‌های اساسی، شفاف کردن فرایندهای استخدام، انتصاب، واگذاری قراردادها و تخصیص منابع عمومی است. هر اندازه معیارهای انتخاب روشن‌تر و اطلاعات مربوط به تصمیم‌ها در دسترس‌تر باشد، امکان اعمال نفوذ پنهان کاهش می‌یابد. انتشار ضوابط، اعلام شرایط رقابت و ثبت مستندات تصمیم‌گیری، ارزیابی عملکرد مدیران را نیز آسان‌تر میکند.
موضوع دیگر، مدیریت تعارض منافع است. افرادی که در موقعیت تصمیم‌گیری قرار دارند، نباید بتوانند از مسئولیت عمومی برای تأمین منافع شخصی یا خانوادگی استفاده کنند. تدوین قواعد مشخص درباره اعلام منافع، کناره‌گیری از تصمیم‌های دارای تعارض و بررسی مستقل موارد حساس، می‌تواند احتمال شکل‌گیری امتیازهای غیرمنصفانه را کاهش دهد.
در کنار این اقدامات، نظارت باید از استقلال و قدرت پیگیری کافی برخوردار باشد. نظارتی که فقط به اعلام موضع یا انتشار گزارش‌های کلی محدود بماند، بازدارندگی لازم را ایجاد نمی‌کند. تخلفات مستند باید از مسیرهای قانونی بررسی شوند و نتیجه رسیدگی نیز تا حدی که قانون اجازه می‌دهد، برای افکار عمومی روشن باشد.
البته شفافیت به معنای نادیده گرفتن حریم خصوصی افراد نیست. اطلاعاتی باید منتشر شود که به ارزیابی عملکرد عمومی، نحوه استفاده از منابع و رعایت قواعد قانونی مربوط است. انتشار اطلاعات شخصی نامرتبط یا اتهام‌زنی بدون سند، نه‌تنها به عدالت کمک نمی‌کند، بلکه می‌تواند حقوق افراد را نیز نقض کند.
راهبرد مؤثر پیشگیری، ترکیبی از قانون‌گذاری دقیق، اصلاح رویه‌های اداری، نظارت مستمر و فرهنگ‌سازی عمومی است. هر کدام از این عناصر بدون پشتیبانی عناصر دیگر، کارایی محدودی خواهد داشت.
شایسته‌سالاری در عمل
شایسته‌سالاری زمانی معنا پیدا میکند که معیارهای انتخاب افراد در عمل قابل مشاهده باشد. تأکید بر تخصص و توانایی، بدون وجود فرایندهای رقابتی و ارزیابی‌پذیر، نمی‌تواند مانع نفوذ روابط شخصی شود. از همین رو، مقابله با آقازادگی باید با اصلاح شیوه‌های انتخاب و انتصاب همراه باشد.
در استخدام‌ها، مشخص بودن شرایط احراز، برگزاری رقابت منصفانه و امکان اعتراض به فرایندهای غیرشفاف اهمیت دارد. در واگذاری قراردادهای اقتصادی نیز انتشار اطلاعات ضروری، تعیین معیارهای روشن و نظارت بر اجرای تعهدات می‌تواند فرصت تبعیض را کاهش دهد. در انتصاب‌های مدیریتی نیز ارائه دلایل حرفه‌ای برای انتخاب افراد، زمینه پاسخ‌گویی را تقویت میکند.
نکته مهم آن است که شایسته‌سالاری به معنای نادیده گرفتن همه تفاوت‌های فردی یا اجتماعی نیست. افراد از شرایط خانوادگی، آموزشی و اقتصادی متفاوتی برخوردارند؛ وظیفه سیاست‌گذاری عمومی آن است که این تفاوت‌ها به مانعی دائمی برای دسترسی عادلانه به فرصت‌ها تبدیل نشوند. رقابت منصفانه زمانی شکل می‌گیرد که معیارها متناسب با مسئولیت مورد نظر باشند و امکان سنجش صلاحیت افراد وجود داشته باشد.
در این میان، خانواده‌های صاحب موقعیت اجتماعی نیز مسئولیت اخلاقی دارند. پرهیز از درخواست امتیاز ویژه، حفظ استقلال حرفه‌ای فرزندان و فاصله گرفتن از استفاده شخصی از امکانات عمومی، می‌تواند به تقویت اعتماد اجتماعی کمک کند. این مسئولیت، البته جایگزین وظیفه نهادهای قانونی نیست؛ سلامت نظام اداری را نمی‌توان صرفاً به اخلاق فردی مسئولان و خانواده‌های آنان وابسته کرد.
مقابله با آقازادگی بدون اتهام‌زنی
در فضای رسانه‌ای، آقازادگی گاهی به عنوان برچسبی برای نقد افراد شناخته‌شده به کار می‌رود. چنین رویکردی ممکن است توجه عمومی را جلب کند، اما در صورت نبود مستندات، مرز میان نقد اجتماعی و تخریب شخصیت را از بین می‌برد. مبارزه با ویژه‌خواری باید بر شواهد، اسناد و معیارهای قابل ارزیابی استوار باشد.
رسانه‌ها در این زمینه مسئولیتی دوگانه دارند. از یک سو، باید درباره روابط غیرشفاف، تعارض منافع و امتیازهای احتمالی حساس باشند و از سوی دیگر، میان خبر مستند، ادعا و گمانه‌زنی تفاوت بگذارند. انتشار اطلاعات دقیق درباره سازوکارهای تصمیم‌گیری، به‌مراتب مؤثرتر از تکرار نام افراد یا بازنشر اتهام‌های تأییدنشده است.
همچنین، نقد آقازادگی نباید به دشمنی با خانواده‌ها یا محروم کردن افراد از حقوق قانونی‌شان منجر شود. فرزند یک مسئول نیز مانند دیگر شهروندان حق دارد تحصیل کند، شغل داشته باشد و در فعالیت‌های اقتصادی حضور یابد؛ آنچه باید بررسی شود، رعایت قواعد برابر و پرهیز از استفاده ناموجه از نفوذ خانوادگی است.
این تمایز به اعتبار مطالبه عدالت کمک میکند. هرچه نقد اجتماعی دقیق‌تر و مستندتر باشد، امکان تبدیل آن به اصلاح نهادی بیشتر می‌شود. در مقابل، اتهام‌زنی گسترده و بدون سند می‌تواند مسئله اصلی را به حاشیه ببرد و حتی زمینه بی‌اعتبار شدن مبارزه با فساد را فراهم کند.
از شعار عدالت تا اصلاح ساختارها
کتاب رجال‌زادگی: زمینه‌ها، عوامل و راهبردهای پیشگیری نوشته علی ذوعلم، موضوعی را پیش روی خواننده قرار می‌دهد که اهمیت آن به یک دوره یا چند نمونه خاص محدود نیست. آقازادگی در شکل مسئله‌ساز خود، با نحوه توزیع فرصت‌ها، سلامت تصمیم‌گیری عمومی و اعتماد مردم به عدالت ارتباط دارد. به همین دلیل، بررسی آن باید از سطح قضاوت‌های فردی فراتر برود و سازوکارهای ایجاد و تداوم امتیازهای نابرابر را نیز در بر بگیرد.
در جامعه‌ای که عدالت یکی از آرمان‌های اصلی آن به شمار می‌رود، فاصله میان شعار و عملکرد اهمیت تعیین‌کننده‌ای دارد. مردم عدالت را فقط در قوانین و سخنان رسمی ارزیابی نمی‌کنند؛ تجربه آنان از استخدام، دریافت خدمات، دسترسی به فرصت‌های اقتصادی و مواجهه با دستگاه‌های اداری نیز در شکل‌گیری این ارزیابی نقش دارد.
اگر قواعد عمومی در برابر روابط شخصی عقب‌نشینی کنند، حتی عملکرد مثبت بسیاری از مسئولان نیز ممکن است زیر سایه بدبینی ناشی از ویژه‌خواری قرار بگیرد. در مقابل، اجرای یکسان قانون و روشن بودن مسیر تصمیم‌گیری می‌تواند به بازسازی اعتماد عمومی کمک کند.
راه مقابله با رجال‌زادگی، نه متهم کردن همه وابستگان صاحبان قدرت است و نه محدود کردن مسئله به چند پرونده جنجالی. مسیر مؤثر از شناسایی زمینه‌های تبعیض، اصلاح رویه‌های اداری، مدیریت تعارض منافع، تقویت نظارت و فراهم کردن فرصت‌های برابر می‌گذرد. این اقدامات زمانی نتیجه‌بخش خواهند بود که با پاسخ‌گویی واقعی و اراده مستمر برای اصلاح همراه شوند.
اهمیت بحثی که در کتاب علی ذوعلم مطرح شده، در همین نقطه قرار دارد: آقازادگی را باید مسئله‌ای مرتبط با عدالت عمومی و سلامت ساختارها دانست، نه صرفاً موضوعی برای جدل‌های سیاسی و رسانه‌ای. معیار نهایی نیز روشن است؛ هیچ نسبت خانوادگی نباید به امتیازی فراتر از قانون تبدیل شود و هیچ شهروندی نباید به دلیل نداشتن ارتباط با صاحبان قدرت، از فرصت‌های منصفانه محروم بماند. تحقق این اصل، یکی از شرط‌های اساسی نزدیک شدن به عدالت و حفظ اعتماد عمومی است.