عادیسازی قانونشکنی بزرگترین تهدید برای صلح و امنیت بینالمللی است
به گزارش گزارشِ هنر، اسماعیل بقائی امشب _سهشنبه شب دهم شهریور_ در شبکه ایکس به مناسبت سالروز شروع جنگ جهانی دوم در اول سپتامبر ۱۹۳۹ نوشت: «هشتاد و هفتمین سالگرد آغاز جنگ جهانی دوم، فرصتی برای...
به گزارش گزارشِ هنر، اسماعیل بقائی امشب _سهشنبه شب دهم شهریور_ در شبکه ایکس به مناسبت سالروز شروع جنگ جهانی دوم در اول سپتامبر ۱۹۳۹ نوشت: «هشتاد و هفتمین سالگرد آغاز جنگ جهانی دوم، فرصتی برای عبرتانگیزی از درسهای تاریخ است؛ عادیسازی قانونشکنی بزرگترین تهدید برای صلح و امنیت بینالمللی است.
جنگ در سال ۱۹۳۹ ناگهان آغاز نشد؛ مدتها پیش از آنکه نخستین گلوله شلیک شود، تجاوز به امری عادی بدل شده بود، مرزها با زور جابهجا میشدند و قدرتهای بزرگ هرگاه نقض هنجارهای بینالمللی با منافعشان گره میخورد، یا سکوت میکردند یا برای آن توجیه میتراشیدند. از این منظر، جنگ نه با شلیک گلوله، بلکه از زمانی آغاز شد که «استثناها» بهتدریج جای «قواعد» را گرفتند.
هشتادوهفت سال بعد، اروپا و جهان همچنان با مشکلی آشنا روبهرو هستند. اروپا از «نظم مبتنی بر قواعد» سخن میگوید، اما اعتبار این نظم به این بستگی دارد که آیا قواعد آن برای همه به یکسان اجرا میشوند یا نه؛ برای دوستان و دشمنان، قدرتهای بزرگ و کشورهای کوچک، به یک اندازه. ایالات متحده، با وجود نقش تاریخی خود در شکلگیری نظم بینالمللی پس از ۱۹۴۵، بارها نشان داده است که هرگاه منافعش در میان باشد، حاضر است همین قواعد را کنار بگذارد. وقتی قانون بهصورت گزینشی اجرا شود، نمیتوان انتظار داشت دیگران نظم بینالمللی را جدی بگیرند.
آیا جهان درسهای سال ۱۹۳۹ را آموخته است؟ پاسخ چندان اطمینانبخش نیست. کافی است به موارد نقض حقوق بینالملل از سوی خود ایالات متحده و استفاده ابزاری آن از نظم بینالمللی نگاه کنیم. حاکمیت کشورها بهطور مکرر نادیده گرفته میشود، استانداردهای دوگانه فراگیرند و ملاحظات ژئوپلیتیکی همچنان اصول بنیادین سازمان ملل متحد را به حاشیه میرانند. با این حال، شاید بزرگترین خطر نه در خودِ نقض قانون، بلکه در «عادیشدن» آن نهفته باشد.
باربارا تاکمن در کتاب «سیرنابخردی: از تروآ تا ویتنام» بررسی میکند که چگونه تصمیمگیرندگان ممکن است چنان به پیشفرضهای خود وابسته شوند که از دیدن واقعیتهای متناقض با آنها بازبمانند. مفهوم «ذهنیت جموداندیش» نزد او به گرایشی اشاره دارد که در آن افراد شرایط را بر اساس پیشفرضهای ازپیشساخته ارزیابی میکنند و شواهد مخالف را نادیده میگیرند. از نظر تاکمن، حماقت اساساً به معنای دنبال کردن سیاستهایی برخلاف منافع خود، با وجود در دسترس بودن گزینههای عملی و امکانپذیر است.»