اعتراضات فرانسه و چند سوال مغرضانه / چرا پاریس کشته نداشت؟!
به گزارش گزارشِ هنر، دوباره بازار اعتراضات در اروپا داغ شده و در این میان برخی اکانت‌های فضای مجازی که خودشان را برانداز می‌نامند، با جوسازی‌های رسانه‌ای و انتشار تصاویر اعتراضات فرانسه و مقایسه آن...
به گزارش گزارشِ هنر، دوباره بازار اعتراضات در اروپا داغ شده و در این میان برخی اکانت‌های فضای مجازی که خودشان را برانداز می‌نامند، با جوسازی‌های رسانه‌ای و انتشار تصاویر اعتراضات فرانسه و مقایسه آن با فتنه ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴ در ایران، می‌پرسند چرا در فرانسه کشته‌ای نداشتیم، اما در ایران شمار قربانیان بالا رفت؟ از اتفاق، فیلمی کوتاه از اعتراضات فرانسه که این روزها پربازدید شده است و در آن گروهی از معترضان برای عبور خودروی آتش‌نشانی راه باز می‌کنند، بخش مهمی از پاسخ را پیش چشم افکار عمومی می‌گذارد؛ تفاوتی میان رفتارهای خیابانی که نمی‌توان با بازی واژه‌ها آن را پنهان کرد!
در فتنه دی ۱۴۰۴ خودروی آتش‌نشانی که از اموال عمومی و دارایی خود مردم بود، به آتش کشیده شد. سنگ‌زدن به خودروهای امدادی، جلوگیری از رسیدن آمبولانس به مصدوم، حمله با خودرو به پلیس، آتش‌زدن مسجد و بانک و حمله مسلحانه به مأموران نیز از جمله رفتارهایی بود که از سوی اغتشاشگران در آن روزها انجام شد. حمله‌های مرگبار به نیروهای پلیس و آتش‌زدن و مثله کردن آن‌ها هم روایت‌هایی بود از اقدامات وحشیانه اغتشاشگران؛ رفتارهایی که با هیچ بهانه‌ای نمی‌توان آن‌ها را با عنوان اعتراض مدنی توجیه کرد.
ردپای واشنگتن و تل‌آویو در فتنه دی
از سوی دیگر در فرانسه، اعتراضات ناشی از مسائل داخلی کشور است؛ اما در ایران این چنین نبود، ترامپ و نتانیاهو پیش از حوادث دی ۱۴۰۴ آشکارا از معترضان حمایت کردند و ترامپ ۱۶ فروردین ۱۴۰۵ مدعی شد آمریکا از راه کردها برای معترضان سلاح فرستاده است. از تهدید به مداخله تا ادعای ارسال سلاح، این اظهارات پرسشی جدی پیش می‌کشد: چرا رسانه‌هایی که در فرانسه از آشوبگران سخن می‌گویند، درباره نقش‌آفرینی خارجی در حوادث ایران چنین گزینشی روایت می‌کنند؟
چرا در فرانسه آشوبگر است و در ایران معترض؟
بی‌گمان در اعتراضات فرانسه نیز ممکن است افرادی از مرز اعتراض مدنی عبور کنند، به اموال عمومی آسیب بزنند یا با پلیس درگیر شوند. اما پرسش اینجاست که چرا برخی رسانه‌های غربی در چنین مواردی از واژه‌هایی مانند «آشوبگر» و «مخل امنیت» برای آن‌ها استفاده می‌کنند، اما هنگام پوشش حوادث و اغتشاشات ایران، حتی در برابر گزارش‌های مربوط به خشونت مرگبار، همچنان بر واژه «معترض» پافشاری می‌کنند؟ آیا معیار تشخیص خشونت باید با تغییر کشور عوض شود؟
نکته مهم‌تر درباره نقش نیروهای سازمان‌یافته و بازیگران خارجی در تشدید خشونت است. در روایت‌های مربوط به حوادث دی، از حضور افراد مسلح، استفاده از سلاح‌های گرم و سرد و تلاش برای کشاندن درگیری‌ها به خیابان سخن گفته شده است، از طرفی در زمان اقدامات مسلحانه و آشوب نمی‌توان تفاوت میان اعتراض شهروندان و اقدام خشونت‌آمیز افراد مسلح یا سازمان‌یافته را قائل شد و به همین دلیل در همان روزها بارها هشدار داده شد که در ساعات منتهی به زمان اعلام شده در کانال‌های معاند، به دلیل به دلیل حضور تروریست‌ها در خیابان، از حضور در مکان‌های شلوغ پرهیز شود.
رسانه‌هایی که آتش خشونت را شعله‌ور کردند
نقش رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور نیز در این میان محل پرسش است. رسانه‌های مغرضی مانند ایران اینترنشنال با روایت‌های جهت‌دار، کم‌اهمیت جلوه‌دادن برخی رفتارهای خشونت‌آمیز و برجسته‌کردن روایت‌های التهاب‌آفرین، به تشدید فضای درگیری کمک کردند و با آموزش ساخت سلاح‌های گرم و تشویق به حمله به نیروهای امنیتی، به آشوب‌ها دامن زدند، در همان روزها، برخی چهره‌هایی که از خارج از کشور به لیدرهای اغتشاشات داخلی تبدیل شده بودند نیز مردم را به حضور در خیابان و اقدامات خشونت‌آمیز تشویق می‌کردند.
اکنون همان فضاهای رسانه‌ای، با مقایسه اعتراضات فرانسه و ایران، درباره شمار کشته‌شدگان پرسش مطرح می‌کنند؛ بی‌آنکه تفاوت میان اعتراض خیابانی، حمله به مأموران، آتش‌زدن اموال عمومی و خشونت سازمان‌یافته را توضیح دهند.