چرا با افزایش سن احساس سرمای بیشتری میکنیم؟
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از Medical Xpress، با افزایش سن، گرم ماندن میتواند دشوارتر شود، اما دلیل آن ممکن است فراتر از تغییرات در گردش خون یا توده عضلانی باشد. در اعماق بدن، نوع خاصی از چربی...
به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از Medical Xpress، با افزایش سن، گرم ماندن میتواند دشوارتر شود، اما دلیل آن ممکن است فراتر از تغییرات در گردش خون یا توده عضلانی باشد. در اعماق بدن، نوع خاصی از چربی مانند یک بخاری داخلی عمل میکند و هنگام کاهش دما، کالری میسوزاند تا گرما تولید کند. با این حال، با گذشت زمان، این سیستم کمتر پاسخگو میشود و به طور بالقوه نه تنها بر نحوه برخورد بدن با سرما، بلکه بر نحوه استفاده از انرژی نیز تأثیر میگذارد.
اکنون، محققان یک مکانیسم بیولوژیکی را کشف کردهاند که به توضیح اینکه چرا این سیستم گرمایش طبیعی با افزایش سن کند میشود، کمک میکند. مطالعه آنها نشان میدهد که چگونه ارتباط بین اعصاب، سلولهای ایمنی و چربی تولیدکننده گرما با گذشت زمان تغییر میکند.
یادگیری نحوه کنترل این فرآیند توسط بدن ممکن است بینشهایی در مورد چاقی، دیابت نوع ۲ و سایر اختلالات متابولیک ارائه دهد.
چگونه چربی گرما تولید میکند
چربی تولید کننده گرما در بدن حاوی سلولهایی با سطوح مختلف فعالیت است. تحقیقات قبلی نشان داد که برخی UCP۱ فراوان دارند؛ پروتئینی که گرما تولید میکند. در حالی که برخی دیگر حاوی مقدار کمتری هستند و گرمای کمتری تولید میکنند. مطالعه جدید مخلوط مشابهی را در نمونههای چربی گرمازای انسانی شناسایی کرد؛ اگرچه بیشتر آزمایشها روی موشها انجام شد.
به نظر میرسد این مخلوط به بدن ذخیرهای از ظرفیت گرمایش میدهد. هنگامی که دما کاهش مییابد، سیگنالهای عصبی و ایمنی سلولهای کمفعال را به افزایش تولید گرما تشویق میکنند. هنگامی که تقاضا برای گرما کاهش مییابد، سیستم میتواند دوباره آن فعالیت را کاهش دهد.
در موشهای مسنتر، این تنظیم کند شد. چربی گرمازای آنها توانایی تولید گرمای بیشتر را حفظ کرد اما پاسخ دادن به آن زمان بیشتری برد و حفظ دمای بدن را برای حیوانات در هنگام قرار گرفتن در معرض سرما دشوارتر کرد.
بازسازی تولید گرما در موشهای مسنتر
سپس محققان آزمایش کردند که آیا میتوانند مسیر پشت این پاسخ تأخیری را قطع کنند یا خیر. استفاده از داروی میفپریستون برای مسدود کردن یک بخش از این مسیر، مقداری از تولید گرما را در موشهای مسنتر بازیابی کرد. حیوانات گرمای بیشتری تولید کردند و انرژی بیشتری سوزاندند. این یافتهها نشان میدهد که حداقل بخشی از کاهش عملکرد چربی ترموژنیک ممکن است برگشتپذیر باشد.
به گفته پژوهشگران، این احتمال بیش از گرم ماندن اهمیت دارد. چربی ترموژنیک همچنین گلوکز و چربی را میسوزاند و فعالیت آن با افزایش سن کاهش مییابد. اگر دانشمندان بتوانند راهی ایمن و دقیق برای بازیابی این فعالیت پیدا کنند، این تحقیق بنیادی در نهایت میتواند درک ما از مشکلات متابولیک مرتبط با سن، از جمله چاقی و دیابت نوع ۲ را عمیقتر کند.