احیای زاینده‌رود نیازمند اراده، تصمیم‌گیری مسئولانه و اقدام عملی است
به گزارش گزارشِ هنر، اسفندیار امینی امروز _شنبه هجدهم مهر_ در آیین بزرگداشت روز زاینده‌رود با اشاره به روند شکل‌گیری بحران آب در این حوضه اظهار کرد: برای درک شرایط کنونی زاینده‌رود، باید مراحل مختلفی...
به گزارش گزارشِ هنر، اسفندیار امینی امروز _شنبه هجدهم مهر_ در آیین بزرگداشت روز زاینده‌رود با اشاره به روند شکل‌گیری بحران آب در این حوضه اظهار کرد: برای درک شرایط کنونی زاینده‌رود، باید مراحل مختلفی را که طی دهه‌های گذشته پشت سر گذاشته‌ایم، بررسی کنیم؛ مسیری که از هشدار کارشناسان درباره خشک شدن رودخانه آغاز شد و به وضعیت کنونی رسید.
هشدارهایی که جدی گرفته نشد
وی با اشاره به هشدارهای مطرح‌شده درباره آینده زاینده‌رود در دهه ۱۳۷۰ افزود: در سال ۱۳۷۲، زمانی که رودخانه از آب فراوانی برخوردار بود، هشدارهایی درباره احتمال خشک شدن آن مطرح شد؛ اما در آن زمان بسیاری این پیش‌بینی را جدی نمی‌گرفتند و حتی تصور می‌کردند با حجم آب موجود، نیازی به نگرانی نیست.
دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان ادامه داد: با خشک شدن زاینده‌رود در محدوده پل خواجو در سال ۱۳۷۹، دستگاه‌های مختلف از جمله وزارت نیرو، جهاد کشاورزی، استانداری و دانشگاه‌ها به بررسی دلایل این اتفاق پرداختند و مشخص شد که افزایش بارگذاری بر منابع آب، از عوامل اصلی بروز بحران بوده است.
بارگذاری بیش از ظرفیت، عامل تشدید بحران آب
امینی با اشاره به موضوع تخصیص منابع آب زاینده‌رود تصریح کرد: یکی از مشکلات اساسی این حوضه، تخصیص آب بیش از ظرفیت واقعی منابع آن بوده است؛ مسئله‌ای که در کنار ضعف مدیریت و نبود کنترل مؤثر بر برداشت‌ها، شرایط رودخانه را دشوارتر کرده است.
وی با تأکید بر اینکه بحران زاینده‌رود تنها به کاهش بارندگی محدود نمی‌شود، گفت: افزایش مصارف و بارگذاری‌های آبی، نبود مدیریت یکپارچه و اختلال در سازوکارهای طبیعی و مدیریتی حوضه، از جمله عواملی است که باید برای حل ریشه‌ای بحران مورد توجه قرار گیرد.
مصوبات متعدد، اما تداوم بحران زاینده‌رود
دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان با اشاره به راهکارهای مطرح‌شده برای جبران کسری منابع آب خاطرنشان کرد: در سال‌های گذشته، پیشنهادها و مصوبات مختلفی برای مدیریت بحران و احیای زاینده‌رود مطرح شده است؛ اما صرف تصویب طرح‌ها نمی‌تواند تضمین‌کننده حل مسئله باشد و آنچه اهمیت دارد، اجرای مؤثر و پایبندی به تصمیمات اتخاذشده است.
امینی با انتقاد از تداوم طرح‌های جدید برداشت آب در داخل و خارج از استان اظهار کرد: اگر هم‌زمان با صحبت از احیای زاینده‌رود، برداشت‌های جدید از منابع آبی ادامه پیدا کند، نمی‌توان ادعا کرد که در مسیر احیا قرار داریم. ارزیابی شرایط موجود نشان می‌دهد که هنوز حتی به مرحله تثبیت وضعیت رودخانه نیز نرسیده‌ایم.
اصفهان در مسیر احیای زاینده‌رود نیست
وی با اشاره به نگرانی‌ها درباره انتقال پساب تصفیه‌شده‌ای که پیش‌تر در بخش کشاورزی استفاده می‌شده است، گفت: امروز خبری به دست من رسید مبنی بر اینکه در جلسه‌ای در دفتر یکی از مسئولان، موضوع اختصاص پساب فاضلاب مورد استفاده بخش کشاورزی به شهرستانی دیگر مطرح شده است. اگر این موضوع صحت داشته باشد، باید درباره پیامدهای آن برای کشاورزی و منابع آبی اصفهان با جدیت بیشتری بحث کرد.
دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان با تأکید بر ضرورت شفافیت در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با منابع آب افزود: هر تصمیمی که به کاهش منابع در دسترس کشاورزان اصفهانی منجر شود، باید با در نظر گرفتن وضعیت بحرانی زاینده‌رود و پیامدهای آن برای بخش کشاورزی اتخاذ شود.
امینی ادامه داد: تجربه سال‌های گذشته به من نشان داده است که نمی‌توان تنها با طرح وعده‌های جدید درباره تأمین آب از منابع دیگر، انتظار داشت مشکل زاینده‌رود حل شود. احیای رودخانه به تصمیم‌های عملی، مدیریت صحیح منابع و جلوگیری از افزایش برداشت‌ها نیاز دارد.
وی با انتقاد از عملکرد برخی مسئولان و نهادهای مرتبط با مدیریت آب اظهار کرد: وقتی مسئولان استانی با تخصیص آب به سایر مناطق موافقت می‌کنند، اما در مقابل برای تأمین نیازهای خود ناچار به خرید آب از شرکت‌های فعال در استان‌های دیگر می‌شوند، باید درباره میزان هماهنگی این تصمیم‌ها با هدف احیای زاینده‌رود پرسش کرد.
دبیر نظام صنفی کشاورزی استان اصفهان در پایان تأکید کرد: تا زمانی که برداشت‌های جدید از منابع آب ادامه داشته باشد و تصمیم‌های مؤثر برای مدیریت یکپارچه حوضه زاینده‌رود اتخاذ نشود، نمی‌توان از قرار گرفتن اصفهان در مسیر احیای رودخانه سخن گفت. احیای زاینده‌رود نیازمند اراده جدی، تصمیم‌گیری مسئولانه و اقدام عملی همه دستگاه‌های مرتبط است.