آمریکا «جانفدا» را هم کپی کرد
به گزارش گزارشِ هنر، آمریکا یک بار دیگر در حال کپیبرداری از ایدهای ایرانی است؛ این بار در عرصه بسیج اجتماعی برای جنگ. پس از آنکه آمریکاییها با الگوبرداری از پهپادهای ایرانی، نمونهای با نام «شاهد...
به گزارش گزارشِ هنر، آمریکا یک بار دیگر در حال کپیبرداری از ایدهای ایرانی است؛ این بار در عرصه بسیج اجتماعی برای جنگ. پس از آنکه آمریکاییها با الگوبرداری از پهپادهای ایرانی، نمونهای با نام «شاهد لوکاس» ساختند، حالا عبارت «مرا بفرست» یا «Send Me» از سوی پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، به عنوان یک پویش برای تشویق مردم این کشور به آمادگی و حضور نظامی مطرح شده است؛ پویشی که در فضای رسانهای و شبکههای اجتماعی با «جانفدا» مقایسه شده است.
هگست در جریان سخنرانی برای نظامیان در ایالت تگزاس، در حالی عبارت «مرا بفرست» را به عنوان شعار تور نظامی خود مطرح کرد که ریشه این عبارت را به کتاب اشعیا در عهد عتیق نسبت داد. او با اشاره به روایتی که در آن خداوند میپرسد «چه کسی را بفرستم؟» و اشعیا پاسخ میدهد «اینک من؛ مرا بفرست»، تلاش کرد این عبارت را به تاریخ جنگهای آمریکا و خدمت نظامی پیوند بزند.
این رویکرد در حالی مورد توجه قرار گرفته است که در ایران، پویش «جانفدا» بعد از تجاوز اخیر آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران به عنوان نمادی از آمادگی نیروهای مردمی برای دفاع از کشور و حضور در میدان مطرح شده است؛ موضوعی که برخی تحلیلهای منتشرشده در فضای رسانهای ایران، توجه محافل آمریکایی به آن را مورد اشاره قرار دادهاند.
وقتی «جانفدا» به «Send Me» تبدیل میشود
هگست در سخنرانی خود گفت مردان و زنان آمریکایی در طول ۲۵۰ سال تاریخ این کشور، دست راست خود را بالا برده و گفتهاند «مرا بفرست».
او سپس با اشاره به دورههای مختلف جنگی آمریکا گفت: «مرا بفرست تا با نیروهای سرخپوش بجنگم»، سپس از جنگ با کمونیستها و اسلامگرایان سخن گفت و در ادامه مدعی شد که نیروهای آمریکایی امروز نیز باید برای مقابله با هر تهدید احتمالی علیه آمریکا آماده باشند.
این سخنان نشان میدهد پویش «مرا بفرست» در روایت هگست تنها یک شعار تبلیغاتی نیست، بلکه تلاش دارد مفهوم آمادگی برای جنگ و خدمت نظامی را به یک وظیفه عمومی تبدیل کند!
البته تفاوت مهمی میان این دو روایت وجود دارد؛ «مرا بفرست» هگست در چارچوب ارتش آمریکا و سیاست دفاعی این کشور مطرح شده و مستقیم به تاریخ جنگهای آمریکا پیوند خورده است، در حالی که پویش «جانفدا» در ایران، از دل دفاع مردمی و آمادگی برای دفاع از کشور برخاسته است.
«یکی دیگر را بفرست»؛ وقتی شعار جنگ به سوژه طنز تبدیل شد
این ماجرا حتی به رسانه طنز آمریکایی «دافل بلاگ» نیز رسید. این رسانه در مطلبی طنزآمیز از راهاندازی کارزاری با عنوان «یکی دیگر را بفرست» از سوی پنتاگون خبر داد؛ کارزاری خیالی که در آن سیاستمداران، ثروتمندان و حامیان جنگ از حضور مستقیم در میدان معاف میشوند.
دافل بلاگ با این روایت طنزآمیز، به شکاف میان تصمیمگیران سیاسی و نظامی و سربازانی که باید در میدان جنگ حضور داشته باشند، کنایه زد و حتی اعضای خانواده ترامپ را نیز وارد داستان کرد.
در بخشی از این روایت، سربازان مستقر در خاورمیانه تصور میکنند با اجرای طرح «یکی دیگر را بفرست» سرانجام فرد دیگری جای آنها را در میدان جنگ خواهد گرفت، اما پاسخ طنزآمیز این است: «نه؛ هنوز یک نفر باید این جنگ را بجنگد.»
هگست از کتاب مقدس برای جنگ میگوید
بر اساس گزارش «الجزیره نت»، سخنان هگست در جریان تور نظامی «مرا بفرست» و پس از یک رزمایش با حضور نیروهای آمریکایی مطرح شد.
وزیر جنگ آمریکا با استناد به کتاب اشعیا در عهد عتیق گفت خداوند پرسید «چه کسی را بفرستم؟» و اشعیا پاسخ داد: «اینک من؛ مرا بفرست.» هگست سپس این روایت را به تاریخ جنگهای آمریکا پیوند داد و از سربازانی سخن گفت که در دورههای مختلف برای جنگیدن اعلام آمادگی کردهاند.
واکنشها؛ «کتاب مقدس را برای جنگ خرج نکنید»
سخنان هگست با انتقاد شماری از فعالان و وبلاگنویسان آمریکایی همراه شد. بخشی از این انتقادها متوجه استفاده از یک متن دینی برای سخن گفتن درباره جنگ و کشتار بود. «جرد شولت»، فعال آمریکایی، استفاده از کتاب مقدس برای توجیه جنگ را مورد انتقاد قرار داد. برخی کاربران نیز با دست انداختن عبارت «مرا بفرست»، آن را به اعزام سربازان آمریکایی به میدان جنگ و مرگ پیوند دادند.
یکی از کاربران با کنایه نوشت «مرا به لاهه بفرست» و برخی دیگر نیز این ادبیات را تلاشی برای پیوند دادن جنگ با مفاهیم مذهبی و جنگ مقدس دانستند.
«برای اسرائیل نمیمیریم!»
بخش دیگری از واکنشها به ارتباط سیاست آمریکا با رژیم صهیونیستی مربوط شد.
برخی کاربران آمریکایی در شبکههای اجتماعی تاکید کردند که حاضر نیستند «برای اسرائیل بمیرند» یا برای آن وارد جنگ شوند. برخی دیگر نیز رژیم صهیونیستی را دشمن آمریکا معرفی کردند. یکی از کاربران نوشت حاضر است به جای هگست در خط مقدم حضور پیدا کند، اما با فرستادن کودکان آمریکایی به جنگ برای اسرائیل مخالف است.
پرسش دیگری نیز در فضای مجازی مطرح شد: چرا میلیاردرها به جای سربازان به خطوط مقدم اعزام نمیشوند؟ این واکنشها نشان میدهد شعار «مرا بفرست» در بخشی از فضای مجازی آمریکا به جای آنکه نماد فداکاری باشد، بهانهای برای طرح پرسش درباره کسانی شده است که تصمیمهای جنگی را میگیرند و کسانی که باید هزینه انسانی آن را بپردازند.
تناقضی که کاربران آمریکایی یادآوری کردند
منتقدان هگست همچنین بخشی از اظهارات او در سال ۲۰۲۴ را بازنشر کردند؛ زمانی که او از نبود جنگهای جدید سخن گفته و هشدار داده بود دموکراتها فرزندان آمریکاییها را به جنگ خواهند فرستاد. کاربران با مقایسه آن سخنان با مواضع اخیر هگست، به تغییر ادبیات او درباره جنگ اشاره کردند و پرسیدند چگونه فردی که پیشتر نسبت به اعزام فرزندان آمریکایی به جنگ هشدار میداد، اکنون از شهروندان میخواهد برای مقابله با تهدیدهای احتمالی آماده باشند.
قدرتی که مردم را ندارد، «جانفدا» هم نمیتواند بسازد
این همان تفاوتی است که ایران را از آمریکا جدا میکند؛ تفاوت میان قدرتی که از دل مردم میجوشد و قدرتی که از لوله سلاح و زرادخانه بیرون میآید. ایران برای اینکه مردمش پای دفاع از وطن بایستند، نیازی به ساختن شعارهای وارداتی و کپیبرداری از دیگران ندارد؛ وقتی پای ایران در میان باشد، مردم خودشان «جانفدا» میشوند، خودشان پویش راه میاندازند و خودشان اعلام میکنند که حاضرند برای دفاع از سرزمین و کشورشان هزینه بدهند.
در سوی دیگر، آمریکا با وجود ارتشی عظیم، بودجههای نجومی نظامی و انبوهی از سلاحهای پیشرفته، حالا برای کشاندن جامعه به فضای جنگی، شعار «مرا بفرست» را از متن دینی بیرون میکشد و به یک پویش نظامی تبدیل میکند؛ اما مسئله اصلی با ساختن شعار حل نمیشود، چون اگر مردم را با خود نداشته باشی، هیچ پویشی از بالا نمیتواند فداکاری واقعی را از پایین بسازد.
قدرتی که فقط به موشک، جنگنده و ناو هواپیمابر تکیه دارد، در برابر قدرت مردمی با یک خلأ اساسی روبهروست: سلاح میتواند شلیک کند، اما نمیتواند ایمان، انگیزه و وفاداری به وطن تولید کند.
تفاوت همینجاست؛ یک طرف میکوشد مردم را برای جنگ فرا بخواند و طرف دیگر، مردمی دارد که پیش از فراخوان، خود را برای دفاع آماده کردهاند. نظامی که هم خدا را پشتوانه خود بداند و هم مردم را در کنار خود داشته باشد، تنها به قدرت سخت متکی نیست؛ چنین قدرتی را نمیتوان با چند لشکر، چند ناو و چند هزار میلیارد دلار خرید و در نهایت، میدان را فقط سلاحها تعیین نمیکنند؛ اراده انسانهاست که سرنوشت جنگ را رقم میزند.