قطع هزاران درخت در چیتگر

طبق اطلاعیه شهرداری تهران، این عملیات در قالب طرحی به نام «سومین عملیات بهداشتی و پرورشی امحاء درختان آلوده و کاشت نهال‌های سازگار با بوستان جنگلی چیتگر» انجام گرفته است. ظاهرا عدم آبیاری این پارک در سال‌های گذشته، باعث خشک شدن و آفت زدن این درختان شده و چاره‌ای جز قطع آن‌ها باقی نگذاشته بود.

دیروز معاون خدمات‌شهری و محیط‌زیست شهرداری تهران در مورد علت خشکیدگی چیتگر و سرخه‌حصار اعلام کرد دلیل اصلی خشک شدن این بوستان‌های جنگلی، کمبود آب و ضعف در فعالیت برخی پیمانکاران است. وی خبر داد که شهرداری در تلاش است تا موضوع تأمین منابع، نحوه نگهداشت فضای سبز، کیفیت خدمات و وضعیت معیشتی نیروهای خود را در یک چارچوب منسجم دنبال کند.

با این حال، مردم هنوز نسبت به این موضوع و موضوعاتی مانند آن، پرسش‌هایی دارند که پاسخ قانع‌کننده‌ای برایشان دریافت نکرده‌اند. آیا قطع ۳۰هزار اصله درخت، اصولا می‌تواند دلیلی منطقی داشته باشد؟ چطور تا قبل از این که این تعداد عجیب و غریب از درختان به مرحله خشک شدن برسند، فکری برای آن‌ها نشده بود؟ آیا در مواجهه با آفت‌زدگی درختان، راه‌حلی بهتر از قطع آنان وجود ندارد؟  آیا سازگارتر از درخت کاج در تهران هم وجود دارد که کاشت نهال‌های سازگار با محیط را به‌عنوان توجیه قطع درختان خشک‌شده مطرح می‌کنند؟ آیا قرار گرفتن بوستان چیتگر در  منطقه‌ای که روزبه‌روز چندین برابر به قیمت هر متر از زمین‌های آن افزوده می‌شود، هیچ ربطی به خشک شدن [شما بخوانید خشکاندن] درختان آن نداشته است؟ 

ناگفته پیداست که  در سال‌های اخیر، اعتماد میان مردم و مسئولان، گاهی چنان کمرنگ شده  که «توضیحات» به شکل «توجیهات» دیده می‌شوند. مردم فقط عملکردها را می‎بینند و قضاوت می‌کنند، چرا که «دو صد گفته چون نیم‌کردار نیست»!  

متأسفانه فقط چیتگر نیست که هزاران درخت آن خشکیده و سرسبزی‌اش به نابودی کشیده شده است؛ «سرخه‌حصار» در شرق تهران نیز روزگار بهتری ندارد.  در آنجا هم هزاران درخت زیبا خشکیده‌اند، چون ظاهرا باغبانی در شهرداری وجود ندارد که به آن‌ها آب بدهد! پرسش اساسی که باید به آن پاسخ داد، این است: آیا نقشه‌ای برای این مناطق پهناور، سرسبز و ریه‌های تهران کشیده شده است؟