این داروهای ضد دیابت ممکن است خطر ریزش مو را افزایش دهند!

به گزارش اطلاعات آنلاین، یک مطالعه‌ گسترده نشان می‌دهد که داروهای GLP-1، از جمله Ozempic و Mounjaro، ممکن است خطر ریزش مو را در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 اندکی افزایش دهند. در مقایسه با دو دسته‌ رایج دیگر از داروهای دیابت، مصرف‌کنندگان GLP-1 میزان قابل توجهی بالاتر از آلوپسی داشتند؛ اگرچه خطر مطلق همچنان پایین بود. ریزش مو عمدتاً بدون ایجاد جای زخم بود، به این معنی که ممکن است برگشت‌پذیر باشد.

بر اساس مطالعه‌ای که توسط BMJ منتشر شد، داروهای GLP-1 که معمولاً برای مدیریت دیابت نوع ۲ و چاقی استفاده می‌شوند، ممکن است با افزایش متوسط ​​ریزش مو مرتبط باشند.

این دسته دارویی شامل سماگلوتید است که با نام‌های تجاری مانند Ozempic و Wegovy فروخته می‌شود و تیرزپاتید که با نام‌های تجاری Mounjaro و Zepbound فروخته می‌شود. محققان دریافتند که بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ که از آگونیست‌های گیرنده GLP-1  استفاده می‌کنند، بیشتر از بیمارانی که دو نوع داروی رایج دیگر دیابت مصرف می‌کنند، دچار ریزش مو می‌شوند.

با این حال، محققان تأکید کردند که خطر مطلق ریزش مو همچنان پایین است اما آگاهی از این عارضه جانبی احتمالی می‌تواند به بیماران و پزشکان کمک کند تا تصمیمات درمانی آگاهانه‌تری با هم بگیرند.

گزارش‌های ریزش مو مرتبط با Ozempic و داروهای مشابه

ریزش مو قبلاً به عنوان یک عارضه جانبی احتمالی آگونیست‌های گیرنده GLP-1، به ویژه داروهای حاوی سماگلوتید یا تیرزپاتید، گزارش شده است. با این حال، تحقیقات محدودی به طور مستقیم این خطر را در بین مصرف‌کنندگان GLP-1 با خطر در بین بیمارانی که سایر درمان‌های دیابت را مصرف می‌کنند، مقایسه کرده‌اند.

برای بررسی این موضوع، محققان پرونده‌های الکترونیکی سلامت را از سیستم سلامت دانشگاه پنسیلوانیا، Penn Medicine، تجزیه و تحلیل کردند. آنها میزان آلوپسی را در بین بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 که درمان با آگونیست‌های گیرنده  GLP-1، مهارکننده‌های SGLT-2 یا مهارکننده‌های DPP-4 را شروع کرده بودند، مقایسه کردند.

کاهش وزن سریع می‌تواند بر چرخه مو تأثیر بگذارد.

این مطالعه مشخص نکرد که چرا داروهای GLP-1 ممکن است با ریزش مو مرتبط باشند. با این حال، نویسندگان به چندین توضیح احتمالی اشاره کردند.

کاهش وزن سریع یک علت شناخته شده برای افزایش ریزش مو است. همچنین ممکن است به کمبود آهن یا روی کمک کند که هر دو می‌توانند در چرخه رشد طبیعی مو اختلال ایجاد کنند. تغییرات هورمونی مرتبط با کاهش وزن یا درمان نیز می‌توانند نقش داشته باشند؛ اگرچه تحقیقات بیشتری برای شناسایی مکانیسم‌های اساسی مورد نیاز است.

پرسش های مهمی همچنان باقی است

محققان به چندین محدودیت اذعان کردند. سوابق بالینی موجود جزئیات کافی برای تعیین شدت، وسعت یا مدت زمان ریزش مو ارائه نمی‌دادند. این تیم همچنین نتوانست ارزیابی کند که آیا مو پس از قطع مصرف دارو توسط بیماران، دوباره رشد می‌کند یا خیر.

علاوه بر این، این مطالعه مشاهده‌ای نمی‌تواند ثابت کند که داروهای GLP-1 مستقیماً باعث ریزش مو شده‌اند. سایر عوامل اندازه‌گیری نشده نیز می‌توانند بر نتایج تأثیر گذاشته باشند.