روستای ابیانه؛ ترکیبی از یاقوت و زمرد در حاشیه کویر

به گزارش اطلاعات آنلاین، ابیانه روستایی است که نه تنها در ایران بلکه در دنیا نیز شناخته شده است. این روستای زیبا و دیدنی در در حدود ۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس قرار دارد. شمال غربی کوهستان کرکس و در ارتفاع ۲۵۰۰ متری از سطح دریا و در کنار «برزرود» و در دامنه کوه که شیب نسبتاً تندی دارد واقع شده است. رودخانه برزرود منبع اصلی آب آبیاری و آب آشامیدنی روستای ابیانه به شمار می رود.  

این روستا به اعتبار معماری بومی و بناهای تاریخی پرتنوعش از روستاهای استثنایی ایران است. بافت خانه‌ های روستا به‌ شکل مارپیچ است و قدمت آنها به دوره ‌های سلجوقی، صفوی و قاجار برمی ‌گردد. آتشکده ابیانه نمونه ‌ای از معابد زرتشتی است که در مناطق کوهستانی ساخته می ‌شد. زیارتگاه هینزا که در واقع گذرگاه بی‌بی زبیده خاتون است در جنوب شرقی ابیانه در دره باریکی قرار دارد.

ابیانه نقطه ‌‏ای خوش منظره و خوش آب و هوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. از مهمترین‌ دلایل‌ شکل ‌گیری‌ روستا در این‌ منطقه‌ را می ‌توان‌ وجود اقلیم‌ مناسب‌ و کوه ‌های‌ کرکس‌ دانست‌.

وجود آب‌، هوا و خاک‌ مناسب‌ موجب‌ شده است که‌ گونه ‌های‌ مختلف‌ گیاهی‌ و جانوری‌ به وجود آید. در واقع‌ کوهستانی‌ بودن‌ منطقه‌ باعث‌ شده‌ است که‌ با وجود قرار گرفتن‌ این‌ روستا در محدودة‌ خشک‌ و نیمه‌ خشک‌، دارای‌ ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلی ‌متر بارندگی‌ باشد.

چشمه ‌های‌ فراوان‌ در سطح‌ منطقه‌ موجب‌ سرسبزی‌ دره‌ ابیانه‌ شده‌ است‌. چشمه رئیسون بالاتر از آسیاب روستا قرار دارد و آب آشامیدنی اهالی را فراهم می ‌کند. پوشش گیاهی این روستا شامل گیاهان داروئی مانند در منه، خاشکیر، گون کتیرا و گیاهان مرتعی است.

از جانوران این منطقه می توان انواع پستانداران شامل گرگ، شغال، خرگوش، جوجه تیغی، انواع خفاش را نام برد. از خزندگان این ناحیه می توان آگامای صخره ای قفقازی، گرزه مار، انوع گکو و غیره را نام برد.

این روستا با شماره ثبت ۱۰۸۸ در امرداد ۱۳۵۴ به‌ عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.